هراس از فردا
میوزد بادی سرد
در میان کوچه
عابری بی چتر است
خستگی در نفسش موجی زد
زانوانش خم شد
در میان کوچه زیر ان بارش سرد
مرد بر جای نشست
من به پیشش رفتم
دست بر شانه او
گفتمش از جا خیز
ناله ای کرد و گریست
چتر بالای سر او بردم
گفتمش او را کیست
خنده ای تلخ بکرد و ناگاه
اندر ان خلوت تلخ صورتش را دیدم
گوییا ایینه ای پیشم بود
اری ان مرد خود من بودم
با هراس از فردا
من پریدم از خواب
اری این خواب سیاه
اتفاقی نو نیست
خواب هر روز من است
منم ان عابر بی چتر میان کوچه
صدای بی صدا