خسته و وامانده و بی تاب من
همنشین قور و خرچنگان شدم
در میان ریشه ها پنهان شدم
ابر بارانی ببارد کاش باز
چشمه های خشک بر جوشند باز
تا که این مرداب چون رودی شود
سوی دریا با من او هم سو شود
تا رها گردم از این گند اب و رنج
تا که اخر گردد این اواز رنج
صدای بی صدا
صحبت از شکسته شدن میکنند با تبری در دست
صحبت از بر دار شدن میکنند با حکم اعدام عشقی در مشت
صحبت از اشک میکنند با لبها یی مست از لبخند
صحبت تنهایی میکنند با چمدانی اماده سفر
اه فراموش کردم اینان تنهایی هستند در بند تنهایی
صدای بی صدا
دلتنگیهایم نقشی ست که بر پیکره روح نا ارامم رنگ گرفته است
هر چه تقلا میکنم تا که این کهنه نقش را قلمی دیگر زتم باز رنگ دلتنگی فالب است .
اری این بوم را رنگ دگر نتوان زدن .
پس باز ای بی صدا خموش باش و لب از گلایه ببند
شاید در نبودت نقش این دلتنگی سر اغاز افسانه ای نو گردد
صدای بی صدا
یایک دمی گذشت قصه فراموش میکنید
تا کی کنید تکیه به باد و فنا شوید
تا کی به درد بی خردی مبتلا شوید
تا کی به چنگ گرگ اسیری چو گوسفند
تا کی به دست خویش به دام بلا شوید
یاران مرام ما نه اسیری و بندگیست
وقت است که با درفش کاوه کنون آشنا شوید
آرش من و تو ایم ، کمانش به دست گیر
باید که در برابر ظالم صدا شوید
من بی درنگ ز جا خاستم کنون
برخیز جان من که به هم همنوا شوید
خواهد شکست درخت تباهی به دشت ما
وقتی تبر شوید به ریشه ظلم آشنا شوید
شاید این شهر شلوغ
پر ز هزیان سکوت من و توست
شاید این شهر نه ان است که باید باشد
شاید این شهر همان بغض گره خورده ماست
شاید این شهر توهم یا خیال من و توست
باشد این شهر شلوغ هر چه خواهد باشد
من و تو چاره دیگر باید
من و تو باید تا خود خویشتن باشیم
من و تو باید تا یار و یاور باشیم
من و تو باید تا چون سنوبر باشیم
من و تو باید تا سطر دفتر باشیم
من و تو باید تا نبض ادم باشیم
اینچنین گر باشد شهر هرگونه که خواهد باشد
من و تو میدانیم باید ادم باشیم
صدای بی صدا
هوایت بوی غم دارد زچه ازرده ای جانا
دلم بگرفته از خویت گره افتاده در رویت
چنین افسردگی تا کی بمیرم بر سر کویت
بگو حرف دلت خاتون بگو سر درون خاتون
مرا رنجم مده دیگر بگو درد دلت خاتون
بگو من گشته ام بردار بگو حتی اگر دشوار
بگو وراحتم کن دوست شدم بیچاره و بیمار
حقیقت را بگوتامن زخواب مرگ شوم بیدار
بگو جانا اگر حتی بود چون زهر این هشدار
بدان که بی تو میمیرم
میوزد بادی سرد
در میان کوچه
عابری بی چتر است
خستگی در نفسش موجی زد
زانوانش خم شد
در میان کوچه زیر ان بارش سرد
مرد بر جای نشست
من به پیشش رفتم
دست بر شانه او
گفتمش از جا خیز
ناله ای کرد و گریست
چتر بالای سر او بردم
گفتمش او را کیست
خنده ای تلخ بکرد و ناگاه
اندر ان خلوت تلخ صورتش را دیدم
گوییا ایینه ای پیشم بود
اری ان مرد خود من بودم
با هراس از فردا
من پریدم از خواب
اری این خواب سیاه
اتفاقی نو نیست
خواب هر روز من است
منم ان عابر بی چتر میان کوچه
صدای بی صدا
پس بیا بنویسیم شادتر ،ابادتر ،ازادتر ،انچنان که حق ماست
من و تو میتوانیم انچنان باشیم که باید پس قلم بر دار وسطر تازه را سبز سبز ، ابی ابی بنویس
از غم عشقش دل رسوا شکست
گوشه ای در خلوتی تنها نشست
با من او میگفت که این احوال چیست
باز گو که سر این ا قبال چیست
از چه رو در دام عشق افتاده ای
پای در زنجیر غمها داده ای
روی خود بنگر که چون است و چنان
کار تو اشک است و داد است و فغان
باز از جا خیز و پا وا کن ز عشق
من رها کن از قل و از دام عشق
گفتمش ای دل تو زیبائی به عشق
ور نه فرقت نا بود با سنگ و خشت
من درون دام عشق ازاده ام
ور نه بی عشقش به خاک افتاده ام
عشق او خود بال پرواز من است
نام عشق خود اوج اواز من است
ای دل من شاد باش از این قفس
گر نباشد عشق نا شاید نفس
صدای بی صدا
عاشق مشو دیوانگی ست
گفتم ندارم باک از ان
ما کارمان دیوانگی ست
گفتند بی عقلی کنون
در دام جهلی اینکنون
گفتم خوش است این جاهلی
از عقل بیزارم کنون
گفتند عشق است یک سراب
عشق است اصل یک عذاب
گفتم ز بهر این سراب
شیرین بود عمری عذاب
با خود بگفتم مردمان
بی راه ناگویند هان
چون روی مهرویی چو تو
هرگز ندیدند در جهان
بی دست تو دستم خالی ست
حتی اگر جهان در دستان من باشد
بی نام تو جمله بی معناست
حتی اگر پر از واژه های عارفانه و عاشقانه باشد
بایاد توست که قلب ارام میگیرد
و امید دیدار دوباره توست که بهانه زندگی میگردد
اکنون اگر چه دور از تو ئم اما در ذهنم خاطر دستانت را همراه دارم
من لحظه شمار اغوش دوباره توئم
نشانم ده پنجره ای را که رو به تو باز شود
وراهی را که مقصد تو باشی
صدای بی صدا
هوایم بوی تنهایی صدایم تو
نفس اهسته می اید دلم اهسته می لرزد
و پاهایم که سستند و به روی خاک می لغزند
هوایم بوی غم دارد دلم یک چیز کم دارد
چشانم روی مه سای تو کم دارد
و دستانم که احساس قشنگ لمس دستت را
دلم تنگ است جانانم
صدای بی صدا